6 ŞUBAT NASIL ANILMAZ?

Geçen hafta, 6 Şubat’ın yıldönümünde, özellikle de sosyal medyadaki deprem ve anma paylaşımlarıyla sanıyorum o büyük felaketi yaşayan herkesin o günlere dair anıları bir kez daha canlanmıştır.

Ben de kendimi evde gece yarısına kadar o videoları izlerken ve tekrar tekrar duygulanırken buldum, oradan biliyorum.

Bu 6 Şubat’ta o günün acısıyla sıcağı sıcağına yazmak istemedim ama 6 Şubat anmaları konusunda bir fikrim var; bunu da paylaşmak istiyorum.

Deprem için (eğer depremi bizzat yaşamadıysanız) yaşamayan bilemez denir ya; işte bizim depremi yaşayanlar olarak bütün dileğimiz bir daha hiç kimsenin öylesi bir felaketi yaşamaması, bilememesi.

Depremden sonra da yazmıştım, dileyenler arşivlerde bulabilir, bana göre asıl tehlike deprem değil. Asıl tehlike eğitimsizlik ve ahlaksızlık.

Her yıl 6 Şubat’ta bölgemizdeki okullar tatil ediliyor o felaketten etkilenenleri anmak adına.

Anmaya hiçbir sözüm yok; o deprem asla unutulmamalı. Orada yapılan yanlışlar da. Buna imar mevzuatları, kaçak yapılar, ahlaksız müteahhitler, dükkânı genişlesin diye kolon kesenler, bizlerin ilkyardım bilmeyişi, toplum olarak hazırlıksız oluşumuz, kapanan yolların ve havalimanlarının sebepleri de dahil. Asla unutmamalıyız çünkü unutursak bir daha başımıza gelmesinden korkarım.

Ama hatırlamanın da birden fazla yolu var.

Bana göre bizim hâlâ en büyük sorunlarımızdan bir tanesi toplum olarak yeteri kadar eğitimli olamamak. E o zaman 6 Şubat yıldönümlerinde okulları tatil etmek neden?

Her sene düşünüyorum; keşke 6 Şubat’ta depremi okulları tatil ederek değil de o gün fazladan 1 saat daha ders yaparak ansak.

Ya da o gün yine okullar açık olsun ama o günkü dersler ilkyardım, afet uygulamaları, toplum bilinci, hatta din kültürü ve ahlak bilgisi üzerine olsa keşke.

Dünya olarak içinde yaşadığımız günlerde, eğer ülke olarak ileri gitmek ve/veya ileride kalmak niyetindeysek bizim pozitif bilimlerin gereksinimlerini yerine getirmeye her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.

6 Şubat’ta gün boyunca öğrencilere Statik ve yük dağılımının temel mantığı anlatılsa mesela? Bu daha güzel bir anma olmaz mı?

Ya da o günkü müfredat kolon kesmenin yanlışlarından, yardımlaşmanın öneminden, kentleşmenin aslında ne demek olduğundan, nimetlerinden ve sorumluluklarından bahsetse; daha iyi olmaz mıydı?

Ya da o gün boyu tüm öğrenciler ilkyardım eğitimi ve afet bilinci eğitimi alsalar…

Eğer normal müfredatta ilerlemek zorundaysa bile okullar; o gün fazladan yapılsa dersler, her zamankinden 1 ders fazla işlense, o gün hasta değilsen okula gitmemek yasak olsa…

Elbette müneccim değiliz, dolayısıyla o depremde hayatını yitiren aileler bugünü görselerdi ne düşünürlerdi bilemeyiz. Ama şöyle bir hayal edince onların “6 şubatlarda okula gitmeyin, bizi anın” diyeceğini zannetmiyorum. Aksine sanırım şöyle derlerdi: “Aklınızı başınıza toplayın, bütün nesiller çok iyi eğitim alsın, bizim başımıza gelen hiç kimsenin başına gelmesin”.

En kötü günlerimizin geçmişte kalmış olması dileklerimle…

O büyük felakette yaşamını ve sevdiklerini yitiren herkesi saygıyla anıyorum.